Κέντρο  Ψυχολογικών  Εφαρμογών  για  Ενηλίκους  Ανηλίκους  Ομάδες  Οργανώσεις  Κοινότητες

Ψυχολογικές Υπηρεσίες | Επαγγελματική Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση | Έρευνα και Καινοτομία

Ιωάννα Ν. Τριπερίνα, Ψυχολόγος MSc. Occ Psy, T. +302262302619, K. +306977702872, skype: iotrip

 

> Βιογραφικό  > Επικοινωνήστε μαζί μας

 

ψυχική υγεία και ευημερία | ανθρώπινες σχέσεις | οικογένεια, παιδί, έφηβος | εργασία/επιχειρήσεις | μάθηση και ανάπτυξη | περιβάλλον | ευάλωτες ομάδες

 

 

Τρεις Γενεές: χαρακτηριστικά και σχέσεις

 

της Ι.Ν.Τριπερίνα, Ψυχολόγου, MSc Occ Psy
 

 

 

 

Baby boom Generation: γεννήθηκαν μεταξύ 1946 και 1965.

Generation X: γεννήθηκαν μεταξύ 1966 και 1985.

Generation Υ / Millennials: γεννήθηκαν μεταξύ 1986 και 2005.

 

 

Εάν σκιτσάριζα αυτές τις γενιές, συμβολίζοντάς τες με ένα πρόσωπο:

 

Η γενιά baby boom θα ήταν ένα στρουμπουλό, καλοζωισμένο, ροδαλό πρόσωπο που μιλάει πολύ και τα έχει πει όλα. Ξέρει, έχει προτάσεις και δίνει συμβουλές. Μπορεί να σώζει κάποιους και να αφήνει να χάνονται άλλοι κατά την κρίση της.

 

Η γενιά Χ θα ήταν ένα πρόσωπο που έχει καταπιεί τη γλώσσα του, χωρίς να προλάβει να αρθρώσει λέξη. Ξέρει να μιλάει αλλά νιώθει ανασφαλής, δεν έχει σε ποιον να μιλήσει και κανείς δεν ακούει. Κοιτάει με γουρλωμένα μάτια κι απορία «τι έγινε ρε παιδιά;».

 

Η γενιά Y θα ήταν ένα πρόσωπο που δεν έχει τι να πει ακόμα, είναι σαν υπνωτισμένη, κι ίσως να μην ξέρει να μιλάει με τους όρους που το εννοούν οι προηγούμενες γενιές. Μιλάει άλλη γλώσσα. Είναι απορροφημένη στο tablet, ασφαλής στη σιγουριά ενός ιδεατού κόσμου. Όταν μιλάει στους άλλους που την προκαλούν λέει ήρεμα «θα δείτε μια μέρα».

 

Από τη γενιά Υ θα δούμε μια μέρα (αρκεί να έχουμε προλάβει κάτι ως τότε, αρκεί να μην φερθούμε σαν τη γενιά των baby boomers, και αρκεί να μην χρησιμοποιήσει αντιδραστικά αυτό που θα μας δείξει η γενιά Υ – και το τελευταίο θα οφείλεται σε εμάς...). Από τη γενιά baby boom τα είδαμε όλα κι αποείδαμε – κρατάει και δεν λέει να αφήσει τα ηνία στην επόμενη γενιά αφού δεν την εμπιστεύεται ή δεν τη συμφέρει.

 

Στρέφουμε την προσοχή μας στη γενιά Χ, ακούμε τα τραγούδια της. Ο απόηχος των στίχων και της μουσικής μάς αφήνει την αίσθηση μιας γενιάς Χ που νιώθει κουρασμένη, έχει βαρεθεί, είναι λυπημένη, αντιλαμβάνεται ότι έχει πολλά κενά, πιστεύει ότι έχει κάνει λάθη, δεν ασκεί βία (εξωτερικά, αν και εσωτερικά έχει πολλή κι ίσως στραμμένη προς τον εαυτό), νιώθει θύμα/χαζή κατά κάποιον τρόπο, και εξαπατημένη, προδομένη. Η γενιά Χ χαρακτηρίζεται από αδράνεια στις σχέσεις της με τους άλλους και από έλλειψης προοπτικής στη σχέση της με τα πράγματα.

 

Η γενιά Χ είναι μια γενιά καταδικασμένη από την προηγούμενη γενιά και αναπόφευκτα από την επόμενη, η οποία δεν το γνωρίζει ακόμα, να αποτελέσει το τυρί του σάντουιτς. Το ψωμί εκ των πραγμάτων ασκεί την εξουσία του πάνω στο τυρί που λιώνει. Έτσι όπως έχει αυξηθεί ο μέσος όρος ηλικίας ζωής, η γενιά Χ δεν θα προλάβει να πάρει στα χέρια της τα ηνία. Ήδη είναι 40 ετών, κατά μέσο όρο, και είναι ακόμα «νεολαία», στην αρχή της. Υποστηρίζεται οικονομικά από τις συντάξεις των γονέων της (γιατί πού να φτάσουν τα 400 ευρώ μηνιαίως;), φιλοξενείται από τους γονείς της, και κουβαλά τα πολλά πτυχία της παραμάσχαλα στην προσπάθειά της να βρει δουλειά... Μέχρι να προλάβει να σταθεί στα πόδια της, δικαιωματικά ο χώρος και ο χρόνος θα ανήκει στην επόμενη γενιά (Υ/Millennials). Δικαιωματικά, λέω, για να πάρει η ιστορία μια πιο φυσική τροπή, από την παρά φύσιν που έχει επικρατήσει τώρα.

 

Όχι φυσικά πως η γενιά Χ είναι μια χαμένη γενιά, αλλά, καθώς ίσως είναι μια αντιεξουσιαστική γενιά, το ζητούμενο είναι πώς μπορεί να είναι μια διεκδικητική αντιεξουσιαστική γενιά και όχι παθητική/επιθετική αντιεξουσιαστική γενιά. Ίσως ο ρόλος που ιστορικά θα αναλάβει (θέλοντας και μη), προσδίδοντάς της μια ιδιαίτερη αξία, είναι αυτός της στάσης της απέναντι στη γενιά Υ. Πώς θα παίξει αυτό το ρόλο; Αυταρχικά (βγάζοντας τα απωθημένα της εξουσίας που υπέστη από τους baby boomers), αδιάφορα, ψευτοδημοκρατικά, ή αλλιώς; Το πώς αλλιώς είναι η έγνοια μας να προσδιορίσουμε.

 

Το βλέμμα μας είναι στραμμένο στο παρόν και στο μέλλον της νεότερης γενιάς Υ που είναι σε ακόμα πιο ευάλωτη θέση. Αυτό είναι που χρειάζεται να προνοήσουμε να φροντίσουμε με διανοητική και συναισθηματική ευφυία. Κι αυτό ξεκινά από την ενασχόληση με το δικό μας παρόν. Η γενιά Χ δεν είναι πατερναλιστική, αλλά χρειάζεται να αναλάβει διεκδικητικά ευθύνες. Ξεκινώντας από τους εαυτούς μας: την ενηλικίωσή μας, και τη σχέση μας με την προηγούμενη και την επόμενη γενιά. Αντιμετωπίζοντας τη ματαίωση με αγωνιστική διάθεση. Βασικά πράγματα αλλά όχι τόσο αυτονόητα, εδώ που φτάσαμε.

 

 

ΥΓ1. Οι γενικεύσεις δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου. Ο μέσος όρος με κάνει να νιώθω καταπίεση. Στατιστικώς ειπείν η τυπική απόκλιση και η διακύμανση των τιμών έχουν μεγάλη σημασία. Οι γενιές αποτελούνται από πρόσωπα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Αλλά κάτι ένιωθα την ανάγκη να εκφράσω, ως ένα τυχαίο μέλος της γενιάς Χ, που τυχαίνει επίσης να έχει την ιδιότητα του ψυχολόγου...

 

ΥΓ2. Κάπως έτσι σκέφτομαι αυτή τη βροχερή μέρα κι ελπίζω να μην είναι απαισιόδοξες σκέψεις, αν και σίγουρα είναι συναισθηματικές. Φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, αλλά με αναπόφευκτες επιρροές από την καταχνιά της εποχής του χρόνου και της ιστορίας...

 

Copyright, 8/2/2017, Ιωάννα Ν. Τριπερίνα.

 

 

Οι αισιόδοξες σκέψεις της επόμενης μέρας για τη γενιά Χ (ως απάντηση στη χτεσινή μέρα - εξίσου συναισθηματικές σκέψεις)

 

Μας λείπει η αυτοπεποίθηση και νιώθουμε ανασφαλείς, οπότε δεν αποφασίζουμε τι θέλουμε κι έτσι δεν ξέρουμε που πάμε και τι κάνουμε. Χωρίς πρωτοβουλίες σύμφωνα με ένα σκοπό, κάνουμε σπασμωδικές κινήσεις της στιγμής, τις οποίες πληρώνουμε αργότερα ακριβά. Όμως η αυτοπεποίθηση δεν είναι γενικευμένη έννοια, αφορά επιμέρους τομείς και είναι απόρροια της αυτοεπίγνωσης, η οποία είναι εφικτή: η γενιά Χ έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που χρειάζεται να συνειδητοποιήσει αυτοπροσδιοριζόμενη.

 

Η σύγχρονη σκέψη είναι τόσο ανελαστική που ευνοεί το μηδενισμό: Ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη δεν φαίνεται τι υπάρχει. Ανάμεσα σε δύο πόλους δεν είναι ορατό εάν υπάρχουν σημεία σύγκλισης ή διαφορετικών αποχρώσεων. Ο χρόνος δεν είναι μια συνέχεια ανάμεσα στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον, αλλά αποσπασματικός κι ίσως χαμένος. Η υπερεκτίμηση και η υποτίμηση είναι τα δύο άκρα που χάνουν το μέτρο. Θα ξεφύγουμε από το μηδενισμό αναζητώντας το μέτρο, όχι σαν στασιμότητα, αλλά σαν μια κούνια που πηγαίνει μπρος πίσω, ευέλικτα.

 

Η συνήθεια και η ασφάλεια είναι ισοδύναμα της στασιμότητας. Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, χρειάζεται να παίρνουμε ρίσκο και να προσπαθούμε, ξεπερνώντας την αίσθηση της απειλής. Η υπερθέρμανση του πλανήτη και οι κλιματικές αλλαγές είναι μπροστά μας. Ως παρατηρητές της παγκόσμιας εμφανούς και αδιόρατης τρομοκρατίας, χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας. Υπαρκτοί και κατασκευασμένοι, μπορούμε να έρθουμε αντιμέτωποι μαζί τους, κοιτάζοντάς τους κατάματα.

 

Βασικό πράγμα η θέληση! Σκέφτομαι λέξεις που μιλάνε στην ψυχή των ανθρώπων και λειτουργούν παρακινητικά: επαφή με τη φύση, προσωπική ευθύνη, δυνατές ρίζες και κλαδιά, αποδοχή και αξιοποίηση της διαφορετικότητας, αγάπη, φιλία, όνειρο. Προσθέστε τις δικές σας λέξεις, με τη δική τους πολύ προσωπική σημασία και φτιάχνουμε τη συνταγή για το ξεκίνημα της προσωπικής και κοινωνικής αλλαγής.

 

Copyright, 9/2/2017, Ιωάννα Ν. Τριπερίνα.

 

 

Copyright, 8-9/2/2017, Ιωάννα Ν. Τριπερίνα. Μόνο με την έγγραφη άδεια της συγγραφέως επιτρέπεται η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή του παρόντος έργου με οποιοδήποτε τρόπο - έντυπο, ηλεκτρονικό, ηχητικό ή οπτικό - ή μορφή - τμηματικά ή περιληπτικά. 

 

 

Εάν έχετε απορίες ή σχόλια, θα χαρώ για την επικοινωνία.

Υπογράφει η Ι. Ν. Τριπερίνα

 

    

Κλείστε ένα ραντεβού

 

 

 

 

         

 

www.clevercareer.gr, copyright Ι.Ν.Τ, 1997-2017, αριθμός αδείας ψυχολόγου 3750-19/5/97

Ιωάννα Ν. Τριπερίνα, Ψυχολόγος MSc. Occ Psy, T. +302262302619, K. +306977702872, skype: iotrip